Eindelijk was het dan toch gelukt. Kaartje voor de Jeroen Bosch expositie in Den Bosch. Door de goede marketing en de bijzonderheid van de expositie waren de kaartjes niet aan te slepen. Maar net voor dat de expositie was afgelopen en het circus van de Noord Brabants Museum naar het Prado in Madrid zou verhuizen was het  toch nog gelukt via internet  kaartjes voor het tijdslot van 23:00 te bemachtigd. Heel opvallend dat iemand 500 jaar na zijn dood nog steeds tot de verbeelding spreekt. Bij het museum is het druk. Maar het personeel is vriendelijk en loodst je in banen naar de expositie. Er is nog tijd om aan ander deel van het museum te zien. Maar het boeit me maar matig. Ik heb zin in de hoofd act. Dan is het zover, het is tijd, de show gaat beginnen. De poorten openen zich. We betreden een donkere ruimte vol… mensen. Tjonge wat een drukte. Ik zie alleen maar ruggen en achterhoofden. Tegenover de schilderijen zijn schermen met uitvergrotingen en andere informatie. Heel interessant maar daarvoor ben ik niet gekomen. Mijn hele leven kijk ik al naar plaatjes van de schilderijen. Tijd voor “the real thing”. Het blijkt toch nog mee te vallen. Aansluiten en je komt aan de beurt. De vitrines zijn goed uitgelicht en je kunt er dicht genoeg bijkomen om het goed te bekijken. Wat een fantasie heeft die man. Een wereld vol vreemde wezens. Aan de ene kant luguber maar ook weer humoristisch.  Er zit een bepaalde dynamiek in de voorstellingen en je blijft kijken naar de details, er is zo veel te zien. En in het echt is het toch anders, beter,  ik geniet er van hoe het geschilderd is. Gelukkig is de expositie groter dan ik verwacht had, dus genoeg te zien.  Tegen de tijd dat we weer buiten staan is het al tegen 1 uur. De nacht in de stad sluit goed aan op bij de gemoedstoestand waarmee we de expositie verlaten. De stad is al half in slaap. Als we  nog even aan het nagenieten zijn op een terrasje bij de kathedraal  worden de laatste gasten uit het café naast ons gewerkt. Wankelend komen ze naar buiten proberen ze proberen zich te herpakken en niet om te vallen. Waarna ze zwalkend in de nacht verdwijnen. Er is niet veel veranderd,  Jeroen had het goed gezien.

Reageer op dit bericht